Mobilizowało to coraz bardziej

„Mobilizowało to coraz bardziej eksperymentatora. Bez ustanku powtarzał doświadczenia, powtarzał je tak długo, aż to, co ukryte, stawało się widoczne. Tak, teraz nie mogło już być wątpliwości co do powodzenia sprawy. Spojrzenie człowieka ze stali posłusznie szło za pałeczką. Trzeba było utrwalić ten swoisty nawyk ruchu, swoisty choćby dlatego, że mechanizmem napędowym były nie mięśnie, lecz sztuczny układ mechaniczny. Układ ten polegał na zasadzie dwustronnej łączności z mózgiem. W ten sposób mózg uzyskiwał nowe doświadczenie z zakresu ruchu.
Dwa dni profesor ćwiczył człowieka ze stali, póki się nie przekonał, że ten w dostatecznym stopniu opanował sztukę poruszania oczami. Teraz przyszła kolej na trudniejsze zadanie nauczenie go wymawiania dźwięków i słów, wypracowanie złożonego kompleksu reakcji słownoruchowych.
W tym właśnie celu Traube przygotował swój alfabet. Ukazując kolejno to jedną, to drugą samogłoskę w odległości półtora metra od oczu swego wychowanka, zwracał się doń za każdym razem
— Uwaga, Harry. Czy słyszysz mnie „A". Patrz „A". Tak, idźmy dalej. Patrz „O". Patrz „I".
3 — Człowiek ze alali
Następnie profesor przeszedł do demonstrowania spółgłosek. Wiele razy powtarzał uporczywie jedną literę po drugiej. Człowiek ze stali uważnie obserwował ruchy jego rąk patrzył na znaki i, zdawało się, czytał je. Traube był pewien, że tam, w najbardziej zawiłym labiryncie mózgu odbywa się intensywna praca przywracania pamięci, uwalnianie poprzednich asocjacji spod ciężkiego brzemienia szoku operacyjnego.“(10)