Książę wziął ją znowu

„Książę wziął ją znowu za śliczne ręce i ścisnął jej kolana swoimi, po czym patrząc na nią wzrokiem pieszczotliwym i pełnym obietnic rzekł
— Baronie, Nicole nie ma równej sobie na dworze, przynajmniej ja tak myślę. Przyznaję, że istnieje pewne podobieństwo z dostojną damą, jednak można to tak urządzić, że jej miłość własna nie będzie narażona na szwank... Masz prześliczne jasne włosy o zachwycającym odcieniu, brwi i no3 iście cesarskie. Usiądź na kwadrans przed toaletą, a to, co pan baron uważa za wadę, zniknie bezpowrotnie. Nicole, dziecko moje, czy chcesz znaleźć się w Trianon
— Och! — Nicole zdolna tylko była wydobyć z siebie ten okrzyk, skupiając w nim wszystkie swoje najgorętsze pragnienia.
— Będziesz więc w Trianon, moja kochana. Pojedziesz, zrobisz tam karierę, nie szkodząc tym innym. Baronie, jeszcze słowo.
— Mów, proszę, kochany książę.
— Odejdź, moje śliczne dziecko — rzekł Richelieu — chcemy pomówić teraz z sobą sami.
Nicole odeszła. Książę zbliżył się do barona.
— Bardzo bym cię namawiał, abyś jednak posłał córce pokojówkę — powiedział. — Zrobi to przyjemność królowi. Najjaśniejszy Pan niechętnie widzi biedę, a ładne twarzyczki bynajmniej go nie przestraszają. Już ja wiem, co mówię.“(15)