Dla umysłów ograniczonych i dla nie umiejących

„Dla umysłów ograniczonych i dla nie umiejących patrzeć przed siebie oczu, sprawa wydawała się być rozstrzygnięta. Zwłaszcza dla wojskowych, przywykłych w końcowym wyniku wydarzeń widzieć jedynie zwycięstwo brutalnej siły lub jej porażkę, wszystko sprowadzało się do tego, czy należy ruszyć na Paryż, czy też nie. Trzydzieści tysięcy żołnierzy i dwadzieścia armat potrafiłoby przekreślić pychę i zaciekłość zwycięskich mieszkańców Paryża. Nigdy jeszcze tron królewski nie miał tylu doradców. Każdy głośno i publicznie dawał wyraz swoim poglądom.
Najbardziej umiarkowani mówili
— To wszystko jest bardzo proste. — (Warto zaznaczyć, że w najtrudniejszych okolicznościach niemal zawsze używa się u nas takich właśnie słów).
— A więc... to wszystko jest bardzo proste — mówili ci ludzie. — Zacznijmy od uzyskania sankcji od Zgromadzenia Narodowego, a ono jej nie odmówi. Stanowisko Zgromadzenia od pewnego czasu nie budzi w nikim żadnych zastrzeżeń. Jest zarówno przeciwne gwałtom popełnianym przez lud, jak i nadużyciom, jakich by się chciały dopuścić sfery rządzące.
Zgromadzenie Narodowe najdobitniej orzeknie, że powstanie jest zbrodnią, że obywatele rozporządzający swymi przedstawicielami mogą zgłosić swe żale przed oblicze królewskie — a przecież to sam król wymierza sprawiedliwość — że postąpili bardzo niewłaściwie chwytając za broń, przyczyniając się do ozlewu krwi.“(12)